Monday, March 12, 2018

फळा होऊन जावा ओल्या कापडाने पुसल्यासारखा स्वच्छ,
किंवा सूर्य उगवताच काळ्याभोर पटलावरच्या तारका
धूसर होत होत मग व्हाव्यात दिसेनाशा..
किंवा
तप्त ग्रीष्माच्या दुपारी
अंधारून यावं आभाळ वळीवाच्या मेघांनी
आणि न कोसळताच पर्वतकड्यावरून निघून जावं,
वाऱ्याच्या वेगाने,
आणि काळ्याकभिन्न कातळाच्या टोकाला
उंची सांभाळताना बघताही येऊ नये
पाठ फिरून..
जेव्हा एक दिवस थांबून जातात
सखीच्या कविता, फोन्स, मेसेजेस..
- विभावरी
आज किती वर्षांनी भेटतोय
हा धुवांधार पाऊस!
गरजणारा आणि बरसणारा पण !
मला आठवतं, तू भेटला नव्हतास तेंव्हा सुद्धा
मी अशीच उल्हासित व्हायची ह्या पावसानं.
आणि मग तुझी प्रतीक्षा
तुझ्याबरोबर पावसात चिंब व्हायची स्वप्नं.
पण तू भेटल्यावर देखील कित्येक पावसाळे
असे कोरडेच गेले.
मला वाटलं सगळा पाऊस आटून गेला.
पण आज परत भेटला
गरजत बरसत पूर्वीसारखा.
तू नाहीयेस बरोबर तरी .........
खरच!
प्रत्येकाचा पाऊस हा खूप आपापला असतो,
आणि चिंब चिंब होणं,
हे तर खूपच आपापलं असतं.
फळा होऊन जावा ओल्या कापडाने पुसल्यासारखा स्वच्छ,
किंवा सूर्य उगवताच काळ्याभोर पटलावरच्या तारका
धूसर होत होत मग व्हाव्यात दिसेनाशा..
किंवा
तप्त ग्रीष्माच्या दुपारी
अंधारून यावं आभाळ वळीवाच्या मेघांनी
आणि न कोसळताच पर्वतकड्यावरून निघून जावं,
वाऱ्याच्या वेगाने,
आणि काळ्याकभिन्न कातळाच्या टोकाला
उंची सांभाळताना बघताही येऊ नये
पाठ फिरून..
जेव्हा एक दिवस थांबून जातात
सखीच्या कविता, फोन्स, मेसेजेस..
तू म्हणालास उराशी बाळगलेलं हे अलौकिक स्वप्न
विसर्जित करून टाक कालिंदीमध्ये
ह्या माझ्या मर्यादा, हे माझे कृष्णकिनारे
त्याला नाही पार करता येणार ते..
आणि सोयीस्कर नाही असे अट्टाहास
हृदयाशी जपून ठेवणं...
मात्र खूप पुढे येतो आपण,
आता परतीचे मार्ग बंद होतात कधी ...
किनाऱ्यांची निवड आपल्या हातात नसते ना
तेव्हा जीव असा तरंगू द्यायचा पाण्यावर ..
त्यातले हेलकावे हेच त्याचं प्रारब्ध
हेच त्यांचे किनारे ..
मला माहित आहे मित्रा !

Sunday, December 10, 2017

किती आभाळ भरलेले, किती दाटून आलेले
कसे गेले कुण्या गावी, न दे कुठलेच सांगावे
तुझी वचने तुझी भाषा तुझ्या शब्दात नसलेले
मला कळले! तुला कळले? न लिहिलेले न वदलेले..
वाळवंटातल्या दिलासादायक मृगजळासारखं स्वप्नील,
डोंगरमाथ्यावरच्या झाडासारखं निश्चल,
मिडास राजाच्या हातांसारखं अपूर्व,
उंच मनोऱ्यातल्या खिडकीमधल्या रपुंझेलसारखं अद्वितीय,
उत्तरेच्या शाश्वत तार्यासारखं अढळ,
तमा न बाळगता चक्रव्युहात शिरणाऱ्या अभिमन्यूसारखं निडर
शरपंजरी पडलेल्या भीष्मासारखं महान,
यमुनेचा घाट सोडून
द्वारकेच्या समुद्रकिनाऱ्यावर
ऐकू येणाऱ्या मुरलीइतकं आर्त
आणि संध्याकाळी सुचलेल्या
विरहव्याकूळ कवितेइतकं निस्सीम...
एकटेपण चांगलं असतं...
**************
पुन्हा भेटलो तर –
**************

पुन्हा एकदा तोच रेडीओ तेच स्टेशन लागेल
पुन्हा एकदा त्याच फ्रिक्वेन्सीवर ट्यून व्हावं लागेल.
तेच ते नॉब्स फिरवून फिरवून रुळलेले
अंधारातले आकडे कानाकडून शोधलेले
किती खरखर किती घरघर, घसा कोरड, जीव आतुर
बुद्धी, डोळे, कान, मन एकमेकांना फितूर
पुन्हा एकदा झुमरीतलैय्याहून तिच फर्माईश होईल
पुन्हा एकदा लतादीदी कभी कभी गाईल
पुन्हा एकदा तोच रेडीओ तेच स्टेशन लागेल
पुन्हा एकदा त्याच फ्रिक्वेन्सीवर ट्यून व्हावं लागेल.
**************
एकशे एक, नाईन्टी नाईन, नाईन्टी थ्री point थ्री
ही ऑफर, ती ऑफर, ह्याच्यावर ते फ्री
कसला विचार करतोएस रामैय्या? घराला आणि छताला..
अय्या टारझन तू बाळाराम मार्केटमध्ये कसा?
पुन्हा एकदा लुंकडचा मान्सून सेल लागेल
पुण्यामधली पावसाने मारलेली दडी स्मरेल
एफएमवरती चांदनीतलं ‘फिर वो झडी’ वाजेल
मनात, देहात, गात्रात पाउस कोसळ कोसळ कोसळेल
पुन्हा एकदा तोच रेडीओ तेच स्टेशन लागेल
पुन्हा एकदा त्याच फ्रिक्वेन्सीवर ट्यून व्हावं लागेल.
**************
खरखर खरखर घरघर घरघर
मेलबर्न, इडनगार्डन, वानखेडे, लॉर्डस्,
गावस्कर, रवी शास्त्री लाइव्ह कमेंट्री फास्ट
सेहेवाग माही, कुंबळे कोहली! किती वाद - काय राहिलं!
क्रिकेट, टेनिस, रग्बी, फूटबॉल कुणी जिंकलं कुणी हरलं
हिरव्यागार लॉनवरती पुन्हा शाहरुख येईल
पुन्हा एकदा अनकही अनसुनी ‘मितवा’ ओळ गाईल 

'वो बात क्या है बता' म्हणून पुन्हा एकदा मन विचारेल
पुन्हा एकदा तोच रेडीओ तेच स्टेशन लागेल
पुन्हा एकदा त्याच फ्रिक्वेन्सीवर ट्यून व्हावं लागेल.