Sunday, December 10, 2017

किती आभाळ भरलेले, किती दाटून आलेले
कसे गेले कुण्या गावी, न दे कुठलेच सांगावे
तुझी वचने तुझी भाषा तुझ्या शब्दात नसलेले
मला कळले! तुला कळले? न लिहिलेले न वदलेले..
वाळवंटातल्या दिलासादायक मृगजळासारखं स्वप्नील,
डोंगरमाथ्यावरच्या झाडासारखं निश्चल,
मिडास राजाच्या हातांसारखं अपूर्व,
उंच मनोऱ्यातल्या खिडकीमधल्या रपुंझेलसारखं अद्वितीय,
उत्तरेच्या शाश्वत तार्यासारखं अढळ,
तमा न बाळगता चक्रव्युहात शिरणाऱ्या अभिमन्यूसारखं निडर
शरपंजरी पडलेल्या भीष्मासारखं महान,
यमुनेचा घाट सोडून
द्वारकेच्या समुद्रकिनाऱ्यावर
ऐकू येणाऱ्या मुरलीइतकं आर्त
आणि संध्याकाळी सुचलेल्या
विरहव्याकूळ कवितेइतकं निस्सीम...
एकटेपण चांगलं असतं...
**************
पुन्हा भेटलो तर –
**************

पुन्हा एकदा तोच रेडीओ तेच स्टेशन लागेल
पुन्हा एकदा त्याच फ्रिक्वेन्सीवर ट्यून व्हावं लागेल.
तेच ते नॉब्स फिरवून फिरवून रुळलेले
अंधारातले आकडे कानाकडून शोधलेले
किती खरखर किती घरघर, घसा कोरड, जीव आतुर
बुद्धी, डोळे, कान, मन एकमेकांना फितूर
पुन्हा एकदा झुमरीतलैय्याहून तिच फर्माईश होईल
पुन्हा एकदा लतादीदी कभी कभी गाईल
पुन्हा एकदा तोच रेडीओ तेच स्टेशन लागेल
पुन्हा एकदा त्याच फ्रिक्वेन्सीवर ट्यून व्हावं लागेल.
**************
एकशे एक, नाईन्टी नाईन, नाईन्टी थ्री point थ्री
ही ऑफर, ती ऑफर, ह्याच्यावर ते फ्री
कसला विचार करतोएस रामैय्या? घराला आणि छताला..
अय्या टारझन तू बाळाराम मार्केटमध्ये कसा?
पुन्हा एकदा लुंकडचा मान्सून सेल लागेल
पुण्यामधली पावसाने मारलेली दडी स्मरेल
एफएमवरती चांदनीतलं ‘फिर वो झडी’ वाजेल
मनात, देहात, गात्रात पाउस कोसळ कोसळ कोसळेल
पुन्हा एकदा तोच रेडीओ तेच स्टेशन लागेल
पुन्हा एकदा त्याच फ्रिक्वेन्सीवर ट्यून व्हावं लागेल.
**************
खरखर खरखर घरघर घरघर
मेलबर्न, इडनगार्डन, वानखेडे, लॉर्डस्,
गावस्कर, रवी शास्त्री लाइव्ह कमेंट्री फास्ट
सेहेवाग माही, कुंबळे कोहली! किती वाद - काय राहिलं!
क्रिकेट, टेनिस, रग्बी, फूटबॉल कुणी जिंकलं कुणी हरलं
हिरव्यागार लॉनवरती पुन्हा शाहरुख येईल
पुन्हा एकदा अनकही अनसुनी ‘मितवा’ ओळ गाईल
पुन्हा एकदा तोच रेडीओ तेच स्टेशन लागेल
पुन्हा एकदा त्याच फ्रिक्वेन्सीवर ट्यून व्हावं लागेल.
हे कुठले पूल तुटले,
तरी एक रेशमी लड उलगडताना दिसते कधी उत्तररात्री
उशापासचा एक चांदणी धागा सरसर सरसर ओढून घेऊन
हे दोन सुयांवर
कोण काही गुंफतं आपल्यामध्ये
न दिसणारं, न उसवणारं,
पहाटेपर्यंत कुठला उबदार कोश
तुझ्या माझ्या अस्तित्वावर
मला जाणवतो आणि तुलाही जाणवतो
हेही मला कळतं ...
ही माघातली थंडी, हे कोवळे न विझलेले निखारे
आणि अंगावर तुझ्या अस्तित्वाची न विरणारी शाल.
ही केवळ एक कविता असेल तर असुदेत
हा एखादा भ्रम असेल तर असुदेत
आता लख्ख उजाडल्यावर दिसेल
ते तरी कुठे सगळंच सत्य असेल!
आडवाटेला, आडवेळी
अनवट वेदनेचे
काही अस्फूट शब्द
जे तू झेलले नाहीस,
की तुला स्पर्शून गेले नाहीत,
रानवाऱ्यावर घुमले, फिरले
अन् मोकळे मोकळे झाले
हेच त्यांचं संचित....

समोरच्या नितळ कातळावरून ते परत आले,
मनामध्ये पुन्हा झिरपले, सुसंवादले
अस्वीकार्य शिक्का घेऊनही
मनाला मनाचे पटले
आणि मनामध्ये आनंदाने नांदले
हेच त्यांचं फलित....
धुसफुसत्या शहरांमधल्या बाजारातून फिरतो बुद्ध
दुःख दैन्य अन् पीडा पाहून अता अताशा हसतो बुद्ध

जरा, मरण अन दारिद्र्याच्या गोष्टी आता सोप्या झाल्या
आलिशानशा महालांमधली दुःखे वेचित असतो बुद्ध

घोर तपस्येनंतर सुद्धा काय जरासे राहून जाते
कधी सुजाता कधी कृष्णेच्या नैवेद्यात गवसतो बुद्ध

ज्याने त्याने शोधायाचा प्रबुद्धतेचा मार्ग निराळा
आज्ञा, वचने, शास्त्रांपल्याड तसा खरेतर वसतो बुद्ध

सत्याचा शोधात कशाला विसर पडावा युगंधराचा
जर नित्याच्या कर्मामधुनी अवचित भेटू शकतो बुद्ध
स्क्रीनवरून बोट फिरत असताना,
दाहक बातम्या, रखरखीत वास्तव,
भयावह क्लीप्स, त्रासदायक वक्तव्य
ह्यांच्या खाली
मधेच कुठेतरी दिसावी
शाश्वताची मुळे शोधत जाणारी
एखादी कविता
आणि आजूबाजूला फुललेली
अनेकरंगी मनमोहक फुलं....
त्यांच्या स्वर्गीय सुगंधात हरवून जावं न जावं तोच
स्क्रोल करावं आणि
पुन्हा एकदा यावं जमिनीवर...
तशी तर ही सवयीची ओढाताण,
लपाछपी आयुष्यभर
आजकाल बोटंही ताळमेळ साधतात
फिरताना मोबाइलवर...